هنگامی که اسطوره را می کشند...
با سلام
این متن، یک نقد ورزشی-اجتماعی هستش و نظر شخصی بندس و هیچگونه هدف دیگه ای رو دنبال نمی کنه.
با دو تکست از رپ شروع می کنم:
شهیدای زنده و زنده های مرده بی کفن
***
رستم اگر بود واسش جرم میساختن
نمیدانم چند درصد خواننده ها، فوتبالی هستند؟ یا چند نفر آنها بازی آخر پرسپولیس را تماشا کرده اند؟ اما مساله ی توهین به کریم باقری در شهری که خیابانی را به اسم این بزرگوار می کنند، مرا به فکر فرو برد تا به اطراف خود خیره شوم و اسطوره کشی را به عینه ببینم.
زمانی که مرحوم پرویز دهداری را در ورزشگاه آزادی با گلوله برف زدند، یا به بهانه ی روزه خواری، کریمی را اخراج کردند، یا تا دقیقه ی 80 بازی مقابل عربستان، دایی را تشویق کردند و پایان بازی دایی و خانواده اش را مورد عنایت قرار دادند، یا شعارهای علیه پروین در ورزشگاه ها را بخاطر بیاوریم، بخوبی میفهمیم که مردم لحظه را میبینند!
چه بسیارند ساواکی های سابق که هم اکنون گذشته خود را فراموش کردند و جانماز آب میکشند! چه بسیارند که آرزوی مرگ بزرگی را می کنند ولی هنگام مرگ آن بزرگ، پای تابوتش غریو "لا اله الا الله" سر می دهند.
سوژه ی بحث، کریم باقری ای است که سال های جوانی خود را فدای آذربایجان کرده و اکنون او را بعنوان محبوب ترین و با اخلاق ترین فوتبالیست تاریخ کشور در همه ی ورزشگاه های کشور-الا یادگار امام تبریز- میشناسند! و با بی مهری همشهریان خود مواجه شده. باقری ای که حتی تاجیها(استقلالی ها) او را قبول دارند، امروز چهره ی بی غیرت و بی شرف آذربایجان شده و با هتاکی های هم زبانان خود روبرو است. انسانی می گفت: اگر رستم زنده بود واسش جرم می ساختن! چگونه اسطوره را می کشند؟؟؟ با فراموش کردن خدمات بزرگان و در نظر گرفتن یک آن و لحظه، تمامی بزرگی را به زیر سوال بردند و باعث رنجیدن او می شوند. ای کاش فقط به یک نفر توهین می کردند، آنها به علی دایی و حتی کاشانی نیز رحم نکردند...
چه شیرین است سخن "مرده پرستی ایرانیان"! حتما باید یک نفر بمیرد تا عزیز شود؟؟ چرا در زمان حیاتش به او احترام گذاشته نمی شود؟؟؟ و چه زود فراموش می کنند...
با بهره بری از مقالات مرجع خبری پرسپولیس و سخن های علی دایی
بسم الله الرحمن الرحیم